Η Eurovision μέσα από τα μάτια ενός Έλληνα στη Σουηδία

Η Eurovision δεν είναι για όλους μια απλή γιορτή τραγουδιού. Για τον Αλέξανδρο, Έλληνα που ζει μόνιμα στη Σουηδία, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ, ένα κομμάτι της ταυτότητάς του. Από παιδί μέχρι σήμερα, ο διαγωνισμός υπήρξε πηγή συγκίνησης, έμπνευσης και δημιουργίας. Μέσα από το TikTok κανάλι τοEurovision Memories, δίνει ζωή στις στιγμές εκείνες που άλλοι έχουν ξεχάσει, δημιουργώντας έναν χώρο γεμάτο μουσική, συναισθήματα και αυθεντική αγάπη για τον θεσμό.

Όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του '90. Παιδί ακόμα, σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση στο δωμάτιο των γονιών του, παρακολούθησε τη συμμετοχή της Ελλάδας με την Σοφία Βοσσου και την «Άνοιξη».

| Η πρώτη ανάμνηση που έχω από την Eurovision είναι από το 1991. Δεν ήμουν καν 6 χρονών. Νομίζω ήταν επανάληψη από την ΕΡΤ. Θυμάμαι μόνο την "Άνοιξη" και το ότι γνώριζα ήδη πως δεν είχαμε πάει πολύ ψηλά. Το είχα ακούσει από τους γονείς μου. Και ένιωσα κι εγώ μέσα μου μια απογοήτευση. Μπορούσα να καταλάβω την πικρία που υπήρχε γενικά στους Έλληνες τότε, γιατί είχαμε ψηλές προσδοκίες.

Από τότε, ο διαγωνισμός έγινε κάτι σαν σταθερό σημείο αναφοράς στη ζωή του. Πέρα από ένα τηλεοπτικό γεγονός, η Eurovision είναι για τον Αλέξανδρο ένας ζωντανός δεσμός με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

| Είναι χαρά και ενθουσιασμός. Είναι ένα γεγονός που φέρνει κοντά τους ανθρώπους – και αυτό είναι πολύ σημαντικό σήμερα. Είναι επίσης ένα παράθυρο στον κόσμο, για να γνωρίσεις κουλτούρες, γλώσσες, καλλιτέχνες, τραγούδια που δεν ακούγονται στα mainstream media.
Η Eurovision είναι αναμνήσεις. Ένας συνδετικός κρίκος με τον μικρό Αλέξανδρο, που την έβλεπε σαν παιδάκι. Όταν ακούω τραγούδια από τα τέλη των 90s ή τα 00s, ξυπνάνε εικόνες από τότε – μέρη, πρόσωπα, καταστάσεις.

Όταν τον ρωτάς για τις πέντε αγαπημένες του συμμετοχές, δυσκολεύεται – όχι γιατί δεν έχει, αλλά γιατί έχει πολλές. Ωστόσο, ξεχωρίζει μερικές που έχουν χαραχτεί στη μνήμη του.

| "My Number One", για ευνόητους λόγους.
"Nocturne", για την εκπληκτική του μελωδία και το ότι δεν ακολούθησε καμία Eurovision συνταγή.
"Euphoria", που το έχω συνδέσει με την πρώτη περίοδό μου στη Σουηδία.
"Neka mi ne svane", ένα υπέροχο και πολύ νοσταλγικό κομμάτι.
Και φυσικά το "Lane moje" – διαχρονικό, πανέμορφο, όπως όλες οι συμμετοχές του Željko.

Υπάρχει όμως και ένα τραγούδι που έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του. Όχι για τη νίκη του, ούτε για την εμπορική του επιτυχία, αλλά για τη στιγμή ζωής που συνοδεύει.

| Το "Χόρεψε" της Μαριάννας Ζορμπά. Ήταν η πρώτη Eurovision που είδα από την αρχή μέχρι το τέλος. Είχα ακούσει το τραγούδι πριν το διαγωνισμό και το είχα λατρέψει. Οι στίχοι με μάγεψαν – ειδικά το "σαν καραβάνι τα άστρα να ακολουθώ". Το βίντεο κλιπ είχε υπέροχη αισθητική. Κάθε φορά που το ακούω, με ταξιδεύει πίσω στο 1997, τότε που μαζί με την αδερφή μου και τον πατέρα μου βλέπαμε τον διαγωνισμό. Και φυσικά, απαιτούσα απόλυτη σιωπή όταν έβγαινε η Ελλάδα στη σκηνή!

Όταν τον ρωτάμε πώς θα ήθελε να είναι μια μελλοντική ελληνική συμμετοχή που να τον εκφράζει, είναι ξεκάθαρος:

| Θέλω να συνεχίσουμε στον ethnic χαρακτήρα, αλλά όχι να πατάμε στα ίδια. Ethnic δεν σημαίνει επανάληψη. Θα ήθελα λιγότερο ηλεκτρονικό ήχο, περισσότερα φυσικά όργανα, αναφορές στην παράδοση. Ο στίχος ιδανικά να είναι ελληνικός, αλλά και ο αγγλικός μπορεί να ταιριάξει αν διατηρεί ελληνικό χρώμα. Θέλω ένα τραγούδι με μήνυμα, με ρίσκο – ακόμα κι αν δεν πάει καλά. Και η σκηνική παρουσία να είναι λιτή, όμορφη, εμπνευσμένη. Χωρίς υπερβολές και φλυαρίες στη σκηνή.

Ως προς το μέλλον του θεσμού, ο Αλέξανδρος θα ήθελε να δει περισσότερη ισονομία και αυθεντικότητα.

| Ιδανικά, θα ήθελα να μην υπάρχουν οι Big 5 στον τελικό. Να περνάνε όλες οι χώρες από ημιτελικό, να βαθμολογούνται το ίδιο. Ο διαγωνισμός, έτσι όπως είναι τώρα, ξεκινά από μια μη αξιοκρατική βάση.
Επίσης, η EBU πρέπει να λάβει πιο σοβαρά μέτρα για να διασφαλίσει την αξιοπιστία του διαγωνισμού. Ο τρόπος ψηφοφορίας – τόσο του κοινού όσο και των επιτροπών – χρειάζεται αναθεώρηση. Βλέπουμε επαναλαμβανόμενα μοτίβα που δημιουργούν σκιές.
Θα ήθελα επίσης να δούμε νέες χώρες στον διαγωνισμό ή την επιστροφή αυτών που αποχώρησαν. Όσο περισσότερες, τόσο το καλύτερο – αρκεί να μείνουμε στα γεωγραφικά όρια της Ευρώπης.

Το TikTok κανάλι του "Eurovision memories" γεννήθηκε ακριβώς από την ανάγκη να κρατήσει ζωντανές αυτές τις μνήμες. Να μοιραστεί αυτό που τον συγκινεί: οι ξεχασμένες συμμετοχές, οι αγαπημένοι καλλιτέχνες, τα τραγούδια που ίσως δεν άγγιξαν την κορυφή αλλά άγγιξαν καρδιές.

| Το υλικό που ανεβάζω ξεκινά από τις δικές μου Eurovision αναμνήσεις. Θέλω να μοιράζομαι τραγούδια που έχω αγαπήσει, ακόμα κι αν έχουν ξεχαστεί από το ευρύ κοινό. Μου αρέσει να βρίσκω επανεκτελέσεις, να βλέπω καλλιτέχνες να τραγουδούν ξανά τις συμμετοχές τους, χρόνια μετά. Αυτό το υλικό έχει κάτι το ανθρώπινο, το νοσταλγικό.

Τον ρωτάμε αν έχει στόχους από αυτή την ενασχόληση. Δεν σκέφτεται followers ή επαγγελματική αναγνώριση — αυτό που θέλει είναι η επικοινωνία.

| Δεν έχω κάποιον ιδιαίτερο στόχο. Θέλω να μοιραστώ την αγάπη μου για τον διαγωνισμό και να ανταλλάσσω απόψεις με άλλα άτομα που νιώθουν το ίδιο. Όσο μεγαλώνει αυτή η παρέα, τόσο μεγαλύτερη χαρά νιώθω. Αν κάποια στιγμή προκύψει κάτι επαγγελματικό, θα είμαι ανοιχτός να το συζητήσω, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός.

📲 Ακολούθησε τον Αλέξανδρο στο TikTok: @Eurovision_memories